TEVFİK FİKRET ANMA

Değerli okurlar,

Bugün benim için çok önemli bir gün. İsterdim ki bu önemin nedeni bir sevinç duygusu olsun. Ancak nedeni hüzün, gam, keder ve daha birçok eşanlamlıları…

Ne zaman kelimelerce küfürler etsem bir şehre; “Sis”i okurum kendi kendime,

Ne zaman ki pişman olurum sövdüğüme; “Rücu” ederim,

Ne zaman şikayet etsem vatanı kemikli bir but gibi kemiren o yamyamlardan; “Han-ı Yağma” derim,

Ne zaman dini kullanan takım elbiseli bir merkep görsem; onun “Tarih-i Kadim”indedir dilim,

Harbi, ne güzel anlatmış ama onları…

O insan kanı emen vampirleri,

İnsanoğlu olmaktan tiksinirim onu okudukça,

Etimi sıyırasım gelir kemiğimden…

Ama bir dakika,

Çözümü var,

Nedir o?

Onurlu yaşamak.

Peki ya nasıl?

Nasıl mı, söyleyeyim demiş:

“İnhinâ tavk-ı esâretten girandır boynuma”

Ne güzel demişsin öyle be üstadım…

İnsanlardan tiksinmeyi mi öğrendik senden sadece

Hayır,

Bir şey daha;

İnsan sevmek,

Hatta,

Hatta insan olmak…

Bu nasıl olacak peki:

“Yeryüzü vatanım, insansoyu milletimdir benim,

Ancak böyle düşünenin insan olacağına inandım.”

Sevgili üstadım,

Haluk’a olan öğütlerini üstüme alıyorum izninle,

Ve ne zaman bir öğüte ihtiyaç duysam

Kendime onları söylerim.

Sevdiğim,

Ve evet sevdiğim…

Ona da şöyle demek isterim:

“Sen olmasan...

Bu samîmî bir îtirâf işte;

Sen olmasan yaşayamam…”